Αποφυγή υπογλυκαιμίας

Είναι σκόπιμο να επιτυγχάνετε μια τιμή σακχάρου αίματος της τάξης τουλάχιστον των 120 mg/dl (6,7 mmol/l), αν όχι υψηλότερη, πριν από την έναρξη της άσκησης, ώστε να αποφεύγετε την υπογλυκαιμία. Μπορεί να χρειαστείτε επανειλημμένες μετρήσεις, με διάλειμμα περίπου 30 λεπτών ανάμεσά τους, για να προσδιορίσετε αν το σάκχαρό στο αίμα σας ανεβαίνει ή πέφτει πριν από την έναρξη της άσκησης. Αν το επίπεδο σακχάρου είναι <90 mg/dl (5 mmol/l), χωρίς ανοδική τάση, και η δραστηριότητα είναι κυρίως αερόβια, υπάρχει υψηλός κίνδυνος υπογλυκαιμίας κατά την άσκηση. Αν είχατε στο παρελθόν υπογλυκαιμικό επεισόδιο πριν από την άσκηση (ακόμη και κατά την προηγούμενη νύχτα), μπορεί να διατρέχετε αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας κατά τη σωματική σας δραστηριότητα. Αν ασκείστε εντός 2 ωρών πριν από γεύμα, συνήθως θα χρειάζεται να ελαττώσετε τη δόση bolus κατά 30-50%. Για παρατεταμένη άσκηση (90 και πλέον λεπτών), ενδεχομένως να απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη μείωση.

Σε μια μελέτη, σκιέρ ανώμαλου δρόμου με διαβήτη τύπου 1 μπόρεσαν να αντέξουν για πολλές ώρες, όταν μείωσαν την προγευματική δόση κατά 80%, ενώ, αν η δόση μειωνόταν κατά 50%, άντεχαν μόλις 90 λεπτά. Κάποιοι διαπιστώνουν ότι η μείωση της προγευματικής ινσουλίνης μπορεί αρχικά να προκαλέσει αύξηση της γλυκόζης στο αίμα τους, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την απόδοσή τους. Σε τέτοια περίπτωση, είναι πιθανόν προτιμότερο για καλύτερη απόδοση να βασιστεί κανείς σε πρόσθετη πρόσληψη υδατανθράκων, παρά σε μείωση της δόσης. Αν γυμνάζετε τους μύες των ποδιών, η ένεση ινσουλίνης στο μηρό θα έχει γρηγορότερη απορρόφηση στον υποδόριο ιστό (κάτι που ισχύει ακόμη περισσότερο για την ινσουλίνη βραχείας δράσης παρά για την ταχείας δράσης). Αν η ένεση ινσουλίνης γίνει αρκετά βαθιά ώστε να εισέλθει στον μυ, θα απορροφηθεί πολύ γρηγορότερα και θα διατρέχετε κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Έχει σημασία να θυμάστε ότι από μόνη της η άσκηση δεν θα ελαττώσει καθόλου τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συνοδεύεται από ινσουλίνη.

Η γλυκόζη από την αιματική ροή απαιτεί ινσουλίνη για να περάσει στα μυϊκά κύτταρα. Ο ρυθμός πρόσληψης της γλυκόζης στους μύες ενός ενήλικα κυμαίνεται στα 8-12 g την ώρα κατά την άσκηση συνήθους έντασης, ενώ υπερδιπλασιάζεται όταν η άσκηση είναι έντονη. Τα επίπεδα των ορμονών αδρεναλίνη, γλυκαγόνη και κορτιζόλη αυξάνονται κατά τη σωματική άσκηση. Η γλυκόζη απελευθερώνεται από τις ηπατικές αποθήκες και στο ήπαρ παράγεται νέα γλυκόζη από πρωτεΐνες. Αν το ήπαρ δεν ήταν σε θέση να αυξήσει την παραγωγή γλυκόζης, το επίπεδό της στο αίμα θα έπεφτε περίπου κατά 2 mg/dl (0,1 mmol/l) το λεπτό στη διάρκεια της άσκησης, οδηγώντας σύντομα σε υπογλυκαιμία. Το υψηλό επίπεδο ινσουλίνης στο αίμα αντισταθμίζει την παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ, το οποίο, με τη σειρά του, αυξάνει τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Στους μη διαβητικούς, κατά την άσκηση, η τιμή της ινσουλίνης στο αίμα σημειώνει πτώση.