Καλή φυσική κατάσταση

Όλοι πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετάσχουν σε κάποια μορφή τακτικής σωματικής δραστηριότητας, ακόμη κι αν πρόκειται μονάχα για τη χρήση ποδηλάτου για τη διαδρομή προς και από τη δουλειά ή το σχολείο και οι διαβητικοί δεν αποτελούν εξαίρεση. Η τακτική σωματική άσκηση μπορεί να συμβάλει στη μείωση των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου (υπερβολικό βάρος, υπέρταση, λιπιδαιμία) για ενήλικες και εφήβους με διαβήτη τύπου 1. Αντιθέτως, η έντονη έλλειψη άσκησης και μυϊκής δραστηριότητας σε ορισμένους εφήβους δείχνει να συμβάλλει στην αυξημένη αντοχή στην ινσουλίνη, στη ροπή προς το υπερβολικό βάρος και στην επιδείνωση του γλυκαιμικού ελέγχου. Όταν οι μύες σας εργάζονται, το απόθεμα γλυκόζης σε αυτούς (μυϊκό γλυκογόνο, περίπου 400 g σε ενήλικα) καταναλώνεται πρώτο. Στη συνέχεια χρησιμοποιούνται ως καύσιμο η γλυκόζη του ήπατος και τα λιπαρά οξέα (προϊόντα διάσπασης του λίπους).

Η άσκηση χαμηλώνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα αυξάνοντας την απορρόφηση γλυκόζης από τα μυϊκά κύτταρα, χωρίς να απαιτείται πρόσθετη ποσότητα ινσουλίνης. Αυτό συμβαίνει, επειδή περισσότερη γλυκόζη καταναλώνεται από τους μύες κατά την άσκηση. Μετά την άσκηση, οι μύες θα έχουν αυξημένη ευαισθησία στην ινσουλίνη για 1-2 ημέρες, και επομένως θα υπάρχει αυξημένος κίνδυνος υπογλυκαιμίας για διάστημα έως 24 ώρες μετά την άσκηση. Αυτό σημαίνει ότι η άσκηση 3-4 φορές την εβδομάδα θα έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη ευαισθησία στην ινσουλίνη ακόμη και μεταξύ των προπονήσεων, επομένως η συνολική δόση ινσουλίνης πιθανόν να μπορεί να μειωθεί. Μερικές φορές η αυξημένη ευαισθησία στην ινσουλίνη δεν αρχίζει πριν από 4-6 ώρες μετά την άσκηση και μπορεί, αν η άσκηση πραγματοποιήθηκε τις βραδινές ώρες, να επέλθει κατά τη διάρκεια της νύχτας.